Gastenverblijf

Doorgaans schrijf ik over mijn werk of daaraan (nauw) gerelateerde zaken. Dat doe ik nu ook, maar de link met werk zal hier aanzienlijk minder duidelijk zijn. Laat ik het afdoen met een verwijzing naar Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (mvo). Naar de menselijkheid die ik altijd benadruk als het om sociale media gaat. Een verwijzing naar kernwaarden, die je niet alleen moet benoemen, maar ook belijden. Als organisatie en als mens, dat verschil is steeds minder strikt. Neem daarbij een bijna 400 jaar oude boerderij in gedachten, met een groots (maar bijna sloopwaardig) voorhuis en een gigantische (maar zwaar verwaarloosde) deel. Prachtige naam voor zo’n stal gedeelte, waar voer, vee, vruchtbaarheid (zowel als nageslacht als mest) en andere voortbrengselen (productie) samen de ruimte delen. Het bracht mijn vriendin op de gedachte op zo’n plek een bedrijf te huisvesten, dat iets gaat betekenen in de deel-economie. Wat door Jeremiah Owyang in een interessant artikel met even interessante commentaren de collaboratieve economie genoemd wordt. Is daarin nu het delen, de democratie of het samenwerken het belangrijkst?
Ik maak even een zijsprong.

Schermafbeelding 2015-09-03 om 22.57.27Ruim 5 jaar geleden kochten we een huis. We waren al een tijd op zoek en troffen telkens een huis met een autosloperij als buurman, een flat achter de achtertuin (die op Funda niet te zien was), een sfeer in de straat die al helemaal niet op foto’s te zien is maar des te beter te voelen, kamers die toch veel kleiner blijken dan je gehoopt had, een verdieping die het begrip ‘zwevende vloer’ optilt naar het niveau van vliegend tapijt en minder aanwijsbare mankementen waardoor je al met al als aspirant koper afhaakt.
Bij dit huis waren we echter direct verliefd. Liefde maakt niet blind, maar kortzichtig. De ruimte beneden was fantastisch en is dat nog steeds. De tuin is ruim, niet in het minst door alle natuur er omheen. Veel ruimte die je niet hoeft te kopen, alleen maar hoeft te ervaren. We hebben er een enorme plak beton met daaronder een el puin opgeruimd en ingeruild voor gras en planten. Het bouwvallige schuurtje hebben we aangepast tot comfortabele loungehoek met vuurplaats en opberhruimte voor tuingereedschap. De vuile kelder hebben we opgeknapt en tot koele, stahoge en droge voorraadkamer omgetoverd. De verdieping was iets krapper. Met de zolder erbij genomen als tienerkamer, met unieke zelfgebouwde hoogslapers waar Piet Hein Eek trots op zou zijn, hoop ik als aspirant timmerman, is het toch goed te doen. Omdat we dat wilden, we wilden tevreden zijn; me dunkt.
Toen kwam er nog een kind; alweer zo’n wondermooi kind. En nog steeds waren we verliefd op het huis. Want het is en blijft een fantastisch huis op een unieke plek; midden tussen de voormalige buitenplaatsen van Natuurmonumenten, midden tussen het erfgoed, midden tussen Amsterdam en Utrecht en Hilversum. En daarna kwam er nog een kind. En opnieuw konden we ons geluk niet op.
Inmiddels hebben we de luiken weer teruggebracht aan het huis, nog m eer herstelwerkzaamheden gedaan, fruitbomen geplant. En we hebben nieuwe buren die ontzettend leuk en lief zijn en van hun  huizen ook paradijzen maken. Vrienden en familie komen graag langs. Het is gezellig, de kachel brandt vaak genoeglijk, in de ruime woonkeuken kun je lange avonden zitten; ik heb er ook succesvolle keukentafel sessies gehouden…

Toen we het aankochten lieten we het huis natuurlijk keuren. Ook het bouwtechnisch rapport was positief. Ons bod werd niet meteen geaccepteerd, iemand anders wilde het opeens ook graag hebben, maar toen we er enthousiast nog iets bovenop deden, was iedereen tevreden.
Maar met in totaal 5 kinderen is het huis uiteindelijk toch wat krap. Zeker nu ze steeds groter worden. En we twijfelden vijf jaar geleden of we toch niet verder naar het oosten zouden trekken. Waar nog meer rust en ruimte voorradig is. Waar authentieke boerderijtjes zijn met vrij veel bomen en een weitje erbij. Vriendelijke mensen, goede scholen, mooie natuur, interessante cultuur, plezierige restaurants, alle nodige voorzieningen, zoals goed bereikbare treinstations, alles wat je maar wenst.

Nu is de kogel door de kerk. We hebben in 5 jaar tijd heel veel verbouwd, opgeknapt, afgekeken van stijlvolle woonmagazines en dito tv-programma’s en willen toch verhuizen. Ons huis staat te koop, we willen wegtrekken.
De markt trekt voorzichtig aan, denken wij verstandig. De makelaar is voorzichtig optimistisch. Familie en kennissen raadden het aanvankelijk af.

Schermafbeelding 2015-09-03 om 23.02.06We worden onderhand bijna murw van alle mensen die voortdurend ons huis willen bezichtigen. Telkens alles opruimen, poetsen, bloemen neerzetten en voor een uur verdwijnen uit ons eigen huis. Er is een bod dat in de buurt komt. We krijgen al bijna spijt… Maar er staan prachtige authentieke boerderijtjes met veel rust en ruimte op ons te wachten. Of dan toch tenminste één prachtige plek, met volop woonruimte, leefruimte, werkruimte, hobbyruimte en misschien zelfs een gastenverblijf.

Intussen spoelen er mensen aan op stranden die doorgaans met vakantie worden geassocieerd; dood. Kinderen glippen uit de handen van hun ouders, ouders uit de handen van hun kinderen. Treinen vol vluchtelingen worden tegengehouden, teruggestuurd. Niemand vlucht uit luxe of luiheid. Zou je zelf huis en haard verlaten met de kans om ergens op zee te verdrinken? Alle vluchtelingen hopen op een beetje rust en ruimte om zichzelf te zijn, hun kinderen te laten opgroeien. Ze worden doorgaans van het kastje naar de muur gestuurd, ondergebracht in kampen waar je zelf met geen stok naartoe te bewegen bent. Dat is wat ik er van zie. Wat weet ik er eigenlijk van? Ik heb uiterst haatdragende uitlatingen gelezen, bekrompen, dom, lomp, venijnig, moorddadig, achterlijk. Het gaat mijn bevattingsvermogen te buiten, zo wanstaltig, wrang en angstig. Ik moest even denken aan een sticker die ik een keer zag, met ongeveer deze strekking: ‘Als u mijn invalidenplek inneemt, neemt u dan ook mijn handicap?’ Al die mensen die de vluchtelingen willen weren, zouden eens hun plek moeten innemen; en ook hun wanhoop. “Ga op vakantie naar Syrië,” denk ik dan, eveneens heel simpel. “Ga naar één van de landen waar mensen van ellende niet weten hoe ze de volgende dag nog in leven kunnen blijven.” Niet als bij het begin van de burgeroorlog in Syrië zeggen we nu, dat het zo complex is. Dat is een andere manier om te zeggen dat je incompetent en bang bent.
Schermafbeelding 2015-09-03 om 23.12.14Er is een oorlog gaande in de bakermat van onze beschaving; ons geloof, onze schrift, ons rekenen, onze filosofie had er een oorsprong. Er is een oorlog gaande in onze beschaving. Er is een oorlog gaande. Het is onze beschaving, die op de grondvesten schudt.

Ik hoop dat we snel kunnen verhuizen en dat ons volgende huis een ordentelijk gastenverblijf heeft. Het zal heus niet makkelijk zijn, maar ik zal met liefde een gezin daarin huisvesten tot ze hun eigen ruimte weer kunnen vinden.

Leave a comment

Your email address will not be published.


*